mei 2015

Mama-zelf moment

Meestal heb ik de schema’s van alle gezinsleden simultaan in het hoofd (om gek van te worden, denk ik overigens regelmatig).

Gelukkig gaat het goed met wat regelmaat en discipline. Met het laten schieten van iets waar ik nu echt even de puf niet meer voor hebt. En bedenken dat dit een reden heeft (vaak onverwachte gebeurtenissen, waar ik zo vliegensvlug op ingespeeld heb, dat ik de weerslag ervan niet meer herken)

Blijven zorgen voor een vast mama-zelf-moment: Dat vind ik gek genoeg het moeilijkste. Eigenlijk zouden we dit nooit mogen laten schieten: We hebben het nodig. Per week, dag, maand, dat weet je zelf het beste. Het hoeft geen razend interessante hobby te zijn, welke je op zo’n zelf-moment beoefent, liever niet, zelfs. Bij voorkeur doburnoute je dus even helemaal…pffff…niets.

Daarbij bedenken dat dit goed gekozen, vast terugkerend moment allernoodzakelijkst is voor een druk georganiseerd mens; voor jou, voor mij. Dit mezelf werkelijk toestaan zonder verder door te denken.

Na een paar weken voel ik me werkelijk beter, mag niemand meer aan mijn moment komen, voelt het niet meer onwennig, verontschuldig ik me niet meer, wissel ik het niet meer in voor iets anders, ben trouw aan mezelf. Dat laatste was gek genoeg nog het minst makkelijk.